Szulok (Wegry)

Rankiem, w mgnieniu oka zerwalismy sie na rowne nogi i w zawrotnym tempie zlozylismy wszystkie graty. W poszukiwaniu chocby najmniejszej zatoczki, gdzie moglibysmy stanac przeszlismy po raz kolejny dlugie kilometry. Mijalismy pola kukurydzy wygladajace jak gigantyczne rozlewiska wodne - pozostalosci po powodzi. Az dotarlismy do odpowiedniego miejsca. Stop za stopem, pomalutku dojechalismy prawie do granicy z Chorwacja, jednak majac na uwadze roznice cenowe w obu krajach postanowilismy zostac na noc na Wegrzech. Zawczasu kupilismy najwazniejsza rzecz - OFF!(liczba ugryzien na jednej nodze, do kolana wynosila - 50!! nie wspominajac o reszcie ciala) Po czym zupelnie przypadkiem trafilismy na niesamowice sielankowy, przyjemny i tani camping 15km dalej, gdzie zostalismy dwa dni, cieszac sie wszelkimi wygodami.

Szekszard (Wegry)

Po porannej, orzezwiajacej kapieli ruszylismy w strone pierwszej lepszej drogi wiodacej ku obrzezom miasteczka. W glowach snulismy juz mysli o Chorwacji, ale po spedzeniu godziny na parkingu autostrady, w rzeznickim upale nasz duch podupadl. Zwlaszcza widzac czestotliwosc przejezdzajacych aut... Moze jedno na 10 min. W koncu stal sie cud i z radoscia wskoczylismy do auta po to tylko, by dowiedziec sie, ze koniec trasy nastapi juz za 15km w najwiekszym miasteczku regionu - Siofok... Trudno. Lepsze to niz nic. Nie wrocilismy na autostrade, zmienilismy kierunek jazdy i podreptalismy na wylot. Wegrom chyba nie przypadl do gustu pomysl wykorzystania ich samochodow jako srodka lokomocji dla nas i tak prawie zakwitlismy na przystanku autobusowym. Decyzja o dojechaniu gdziekolwiek, byle do przodu zawiodla nas do czarnej dziury, ktora od tamtej pory nazywamy Komarowem.

Slonce chylilo sie ku zachodowi, a my z braku laku pozostalismy brudni, spoceni na wale przeciw powodziowym, 20m od rzeki, na terenach jak okiem siegnac podmoklych a w dodatku popowodziowych. Nic dodac nic ujac. Wspomne tylko, ze kolacje gotowalam w zbroi przeciwkomarowej, ubrana w kurtke, moje fioletowe spodnie przeciwdeszczowe (kto widzial ten wie),z chusta na glowie ze szparka na oczy i obowiazkowo nasunietym kapturem... Gryzly nawet w usta. Naszym aniolem okazal sie dziadek wesolo pomykajacy na rowerze. Widzac nasze wysilki by odpedzic krwiozercow, zatrzymal sie i bez slowa podal nam dziwnie pachnacy, zielony specyfik. Pomoglo, co prawda na chwile, ale zawsze to cos.

Jezioro Balaton (Wegry)

Wybierajac bilety do Sosto chcielismy uniknac zgielku i natloku ludzi. Miasteczko polozone nieco z boku, jawilo sie nam jako oaza ciszy i spokoju nad jeziorem. Miejsce do kapieli, byczenia sie na sloncu, wyprania brudnych rzeczy...
Oaza to moze byla ale dla rzeszy turystow!!! Nie dosc ze wybila juz 1.00 w nocy, miasteczko az wrzalo, a brzeg jeziora zajety byl przez domki, domy, hotele i restauracje. Nawet plaze byly ogrodzone, o tej porze zamkniete na klodke i platne w ciagu dnia. Odarci ze zludzen ruszylismy w poszukiwaniu tak naprawde czegokolwiek, byle nadawalo sie do rozstawienia namiotu. Kilometr pierwszy - dostep do jeziora to jedynie ciasne drogi, byc moze przeciw pozarowe. Drugi i trzeci - to samo. Przy czwartym i piatym nawet tych drog juz nie bylo, a szosty kilometr uratowal nas dziura w plocie. Ha!! To byla nasza nagroda za bolace plecy i bable na nogach. Nad samym brzegiem, przy asyscie komarow postawilismy namiot i zapadlismy w sen.
Rano, czyli o 7.00(10.07) po kilku godzinach spania obudzily nas glosy. Jak sie okazalo tuz obok byla dzika plaza. Poza tym miejsce to bylo malo uczeszczane, (ogrodzone po bokach i od ulicy) i nikt nie smial przerwac nam zasluzonej sielanki, mimo ze sasiadowala nam chyba dosc droga restauracja. Bez pardonu uskutecznilismy pranie i wygrzewalismy sie na sloncu z przerwami na kapiel w blekitnej wodzie. A trzeba przyznac, ze Balaton sam w sobie jest piekny: czysta woda i plaza siegajaca powyzej 50m wglab uslana drobnym zlotym piaskiem. Sielanka... do wieczora, kiedy to na zer wyszly komary! Mimo wciaz wysokiej temperatury, jak poparzeni wskoczylismy do namiotu i tyle mielismy z romantycznego wieczoru nad jeziorem.

Budapeszt (Wegry)

Do Budapesztu dojechalismy wieczorem 8.07. Cale szczescie, ze camping, na ktorym chcielismy sie zatrzymac byl akurat po drodze. Tam, po krotkim zastanowieniu postanowilismy zaszalec i wynajac bungalow, ktorego cena byla w rzeczywistosci niewiele wyzsza niz to, co mielibysmy zaplacic za namiot i dwie osoby. Zrzucilismy plecaki, zakupilismy bilet na kolejke podmiejska i ruszylismy do centrum.

Wieczor byl cieply i bezchmurny, a spacer uliczkami Budy dodawal niesamowitej energii i pozytywu. Budapeszt jest przepieknym miastem, kto nie byl - niech tam jedzie. Polozona na wzgorzach Buda zacheca mnostwem urokliwych labiryntow uliczek i schodow, ukrytych w gaszczu zieleni, a po drugiej stronie Dunaju, Peszt kusi swym wielkomiejskim stylem oraz niezliczona iloscia kafejek i sklepikow.
Drugiego dnia (09.07) postanowilismy jechac nad jezioro Balaton. Jako ze nie istniala zadna linia autobusowa, ktora mogla nas zabrac na obrzeza miasta, kupilismy bilety na pociag do Sosto.


A propos komunikacji miejskiej w Budapeszcie. Nieuniknionym bylo jej uzywac, ale jak zauwazylismy po pierwszym przejezdzie, trasa nota bene dosyc dluga - nikt nie kasowal tam biletow! Zatem nie kasowalismy i my! Jak sie okazalo (poniewaz podpytalismy chlopakow z Informacji Turystycznej) kontrole zdarzaja sie tylko na koncowych stacjach metra (co zreszta kiedys mialam okazje przezyc podczas wczesniejszej podrozy).